1.10.2009 - 17.ŞİİR: UMU/T/DUMU ÖLDÜ/RDÜM
UMU/T/DUMU ÖLDÜ/RDÜM
Tarih 8 Ocak saatim 3.55 Ellerim ve kalbim kan içinde Çırpınışlarım hiç bir işe yaramadı Ağlıyorum… Ağlıyorum… Ağlıyorum… Küçücük bir umut bulmuştum Ona yüklendim de yüklendim Bütün hayatımı geleceğimi küçük bir umudun omzuna attım Bir umudun üstüne bu kadar da yüklenilmezdi ki be kızım Ağır geldi, yetemedi gücü yerin dibine gömüldü umudum Bağıra, bağıra ağlıyorum gecenin köründe Per perişanım zavallı umu/t/dumu öldü/rdüm Ben var ya Şu halimden ve ne olduğumdan hiç haberim yok Çok şey bildiğimi sanıyorum ama bi halt bildiğimde yok Yaptığım en iyi şey bana bahşedilenleri yok etmek Verilen koca güvenleri görmemezlikten gelmek Sevgi duvarlarını yıkıp kendimi açıkta bırakmak Sonrada soğuk ve keskin acı rüzgârında düşlerimi ve kafamı üşütmek Yalnızlığımda kendi kendime duvarlar ördüm Aralardan ışık sızıyordu her yerini tıkadım Arkam koca bir deniz ben yüzme bilmem ki Küçücük umudum beni nereye kadar yüzdüre bilir diki Hangi karaya götüre bilir diki Özür dilerim… Özür dilerim… Özür dilerim… Umudumu öldürüp her şeyden vazgeçtiğim için…
| 
